درد خانوادههای بیماران سرطانی بیبضاعت
می دانم که می دانید مادر تنهایی که نه پول سیر کردن شکم فرزندانش را دارد پدری که هیچ کاری در بیابان خشک و بی آب و علف ندارد و کودک بیمارش بر روی دستانش زجر و درد بسیار فراوان غیر قابل تحملی می کشد، در چه برزخ سوزانی در حال گداخته شدن است! یا بچه هایی که درد بسیار والدینشان را از نداشتن کوچکترین امید برای تهیه داروهای بسیار گران شیمی درمانی می بینند و مادری که صبح تا شب دعا می کند که دری باز بشود، تا نوری در کلبه ی گلی و خشتی شان تابیده بشود. بیایید و با کمک همدیگر این مرکز حمایت از این بیماران را راه بیاندازییم و همان مجرای نور الهی شویم که نوید درمان و سلامت و عشق و امید به این دردمندان است. آنهاییکه در سختی های بسیارشان «تنهای تنها» بودند، حرف مرا خوب می فهمند.